Reisverslag Jambo Kenia

Deze blog gaat over onze laatste twee dagen in Kenia en de afsluiting van deze diaconale werkvakantie Jambo Kenia 2017. Gisteren was het echt een reisdag die rustig begon (vertrek volgens Afrikaanse tijdsaanduiding) uit Archers Post. Onderweg hebben we goede handel kunnen plegen door telefoonnummers van onze dames te verkopen aan nieuwsgierige en opdringende Afrikaanse jongeren. Zelfs de safarihoed van Fred werd een onderdeel van de handel en hij kreeg hem niet terug nadat hij op proef was gedragen door een van de chauffeurs van de busjes. Zelf moest ik even mijn gezag laten spreken toen een Afrikaanse jongeman meer belang had bij de meisjes dan bij het vullen van de benzinetank. Hij durfde niet meer te kijken na mijn bitse uitspraak “look to the dop en not to the girls”. Zowaar, het hielp.

Aan het eind van de reis naar Nairobi werden wij verrast op een fantastische autorit dwars door de hoofdstad, ‘druk, erg druk’, auto aan auto en de tijd liep maar door. Misschien de volgende keer de juiste weg nemen in deze chaotische stad? Zo rond een uur of zes kwamen wij aan in Wildebeest en ging een koude drank er best in. Het eten was boven verwachting, de aanwezigen Nederlanders die ons lieten voorgaan hebben dat geweten, het leek erop dat er een horde termieten aan de slag waren geweest maar nee het bleken de jamboianen.

‘s Avonds hebben we rond het kampvuur getracht allerlei liederen te zingen onder bezielende leiding van Fred, Alma en Betsie. De meeste kampliederen waren uit de tijd dat zijzelf nog op kamp gingen en voor de jongeren klonk dit als gezangen in het Swahili. Morgen wordt het een inpak dag en kunnen de laatste souvenirs ingekocht worden.
Het avondprogramma beloofd een waar spektakel te worden, dan worden de limericks gezongen ,want iedereen moest een limericks maken, ben nieuwsgierig hoe dit gaat uitpakken. (Deze limericks worden geplaatst in het fotoboek)

Tot slot

Aan het eind van de werkvakantie wil ik ook nog graag even terugblikken op die dingen die niet altijd in de bloggen stonden. Ik denk aan het overlijden van de moeder van de beste vriendin van Betsie en het overlijden van mijn zwager ook het kleine positieve nieuws over de vriend van Irene hoort in dit rijtje thuis. Door Betsie werden hiervoor kaarsjes aangestoken

Het was hartverwarmend op welke wijze iedereen van de groep meeleefde een arm om de schouder was voor mij het meest belangrijker van de reis.

Iedereen die op welke wijze het mogelijk heeft gemaakt om deze reis te maken tot wat hij is geworden nogmaals hartelijk, uiteraard alle reacties op de bloggen waren voor ons een verbinding met het thuisfront.

Iedereen die mee is geweest ongelooflijk bedankt voor jullie inzet, samenhorigheid en meelevendheid jullie allemaal hebben iets gepresteerd waar je trots op mag zijn.